Przeczytaj artykuły lekarzy specjalistów
na temat chorób żylnych.
Jeśli potrzebujesz dodatkowych informacji, możesz
napisać do nas.

Obrzęk limfatyczny

Pierwotny obrzęk limfatyczny lewej ręki

Pierwotny obrzęk limfatyczny lewej ręki

Obrzęk limfatyczny to obrzęk niektórych części ciała powstały w wyniku niefizjologicznego nagromadzenia się limfy – chłonki i jest najczęściej niesymetryczny. Podstawowy podział to obrzęk pierwotny i wtórny.

Pierwotny obrzęk limfatyczny powstaje na podstawie wady wrodzonej układu limfatycznego i pojawia się najczęściej na kończynach dolnych. Może się pojawiać zaraz po urodzeniu lub aż po 35 roku życia jako późna forma. Często jest to dziedziczne schorzenie.

Wtórny obrzęk limfatyczny powstaje w wyniku ingerencji w układ limfatyczny takiej jak na przykład zabieg operacyjny, kontuzja, napromieniowanie itp.

Poziom obrzęku dzieli się na:

  • I. stadium - zwrotny, obrzęk zanika w ciągu nocy
  • II. stadium - niezwrotny, obrzęk nie zanika i jest obecny już rano, w ciągu dnia następuje pogorszenie
  • III. stadium - słoniowacizna – rozległe zmiany tkanki skórnej i podskórnej, często z naroślami brodawkowymi

Do częstych powikłań obrzęku limfatycznego należy róża. Jest to zapalenie skóry i tkanki podskórnej z ogólnymi objawami w postaci gorączki, wymiotów, mdłości, pojawiają się czerwone plamy na skórze i obrzęki. Pojawia się powiększenie i ból właściwych węzłów chłonnych.

Terapia uciskowa w żylnych schorzeniach chronicznych

foto autora

Prof.MUDr.Alena Pospíšilová CSc

Chroniczne schorzenia żylne kończyn dolnych należą do poważnych problemów zdrowotnych, społecznych i ekonomicznych w krajach rozwiniętych i wśród chorób współczesnej populacji zajmują jedno z głównych miejsc. W wieku produkcyjnym często łączą się z długimi zwolnieniami zdrowotnymi, ewentualnie mogą być powodem inwalidztwa.

Pomimo znaczącego współczesnego postępu leczenia chronicznej niewydolności żylnej metodami chirurgicznymi i sklerotyzacją, leczenie uciskiem zewnętrznym zachowało największe znaczenie. Zwłaszcza przy uszkodzeniu głębokiego systemu żylnego, terapia uciskowa stanowi zwykle jedyną możliwość leczenia i jest słusznie nazywana „Conditio sine qua non“ (warunkiem, bez którego nie można się obejść).

Zasadą tego leczenia jest poprawa obiegu żylnego, usunięcie objawów gromadzenia się krwi żylnej oraz wynikających z tego konsekwencji, objawiających się uszkodzeniem skóry oraz tkanki podskórnej. Poza efektem terapeutycznym terapia uciskowa ma działanie profilaktyczne.

W jaki sposób terapia uciskowa wpływa na chroniczną niewydolność żylną?

Ucisk wywiera odpowiednie ciśnienia na kończynę przy użyciu różnych materiałów od elastycznych po sztywne. Terapia uciskowa stanowi więc bezpośrednią aplikację stopniowanego ucisku, który koresponduje z ciśnieniem hydrostatycznym – na dole największe, w górę zmniejszające się.